سخن روز

آخرین کوچ محمد بهمن بیگی

من در یک چادر سیاه به دنیا آمدم .روز تولدم مادیانی را دور از کره شیری نگاه داشتند تا شیهه بکشد .هنگامی که به دنیا امدم و معلوم شد که بحمدلله پسرم و دختر نیستم پدرم تیر تفنگ به هوا انداخت .من زندگانی را در چادر با تیر تفنگ و شیهه اسب آغاز کردم.....   برای آنکه مدرسه ها به گوهر شجاعت بچه ها لطمه ای نزند به آموزگاران سپرده بودم که از نظم متداول و قبرستانی کلاس ها چشم بپوشند . از هرگونه توبیخ و ملامت کودکان بپرهیزند .بی پروا و آزادشان بگذارند .و از فرزندان آزادگان وطن ، غلامک های حلقه بگوش نسازند .برآستر چادرها و دیوارهای سنگ چین مدارس این عبارت نوشته بود : " طلای شهامت را با سیم سواد مبادله نکنیم ." ...به کودک خردسالی ارقامی دادم تا جمع کند. گفت تفریق می خواهم. اندکی درنگ کردم تا جمعش را عمل کند. به تخته سیاه چسبید وفریاد کشید ʺ تا تفریم نگی تکون نیخرم ʺ( تا تفریق نگویی تکان نمی خورم).......( بخارای من ایل من)

روز معلم امسال، معنایی نمادین به خود گرفت، زیرا همزمان با آن محمد بهمن  بیگی، نخسیتن بنیانگذار آموزش عشایری در 11 اردیبهشت 1389 در سن 90 سالگی در شیراز درگذشت.  بهمن بیگی پس از چند ماه بیماری در بیمارستان کوثر شیراز دار فانی را وداع گفت. محمد بهمن ‌بیگی، در سال 1299 در ایل قشقایی به دنیا آمد. پس از پایان دوره کارشناسی حقوق در دانشگاه تهران کوشش خود را برای برپایی مدرسه‌های سیار برای بچه‌های ایل آغاز کرد و با پیگیری های خود توانست برنامه سوادآموزی عشایر را به تصویب برساند. او توانست دختران عشایری را نیز به مدرسه‌های سیار جلب کند و نخستین مرکز تربیت معلم عشایری را بنیان نهاد. او تجربه‌های آموزشی خود را در چند کتاب در قالب داستان نوشته است.دوران بازنشستگی محمد بهمن‌بیگی بیشتر به ثبت تجربه‌ها و خاطره‌ها و نظریه‌های او در زندگی و کار با عشایر و آموزش و پرورش گذشته است که حاصل آن چند کتاب در قالب داستانهایی گیرا و خواندنی است.بخارای من ایل من، اگر قره‌قاچ نبود و به اجاقت قسم ازجمله این آثار به شمار می رود.