سخن روز

خانه به دوش

وقتی اثاث منزلت را سوار بر کامیون کهنه و دود گرفته می کنی، احساس می کنی که جانت به لبت آمده و دارند جنازه ات را بار ماشین می کنند. چند تا صندلی شکسته و بسته و یک کمد کهنه و از مُد افتاده و چند دست رخت خواب چرک گرفته و یک تخت زوار در رفته. این زندگانی توست با تمام حاشیه و متن. قرارداد خانه را که می بستی خیلی کیفت کوک بود و خیال می کردی که سرو سامان گرفته ای. قراردادت یکساله بود، قراردادی یکه ساله برای یک خانه (آلانک) 40 متری در طبقه چهارم یک آپارتمان قدیمی، آن هم با کلی اجاره بها و عالمی از پول پیش. املاکی آشنایت می گفت همه چیز دارد. منظور املاکی را خوب متوجه نشده بودی و فکر می کردی که خانۀ تعریفی حتماً یک استخر و سونا و یک دهنه باغ و کلی امکانات داخله و خارجه با خود دارد. وقتی در راباز می کردی می دیدی که فقط یک چهار دیواری سادۀ رنگ نکرده نم گرفته است که البته به قول املاکی محترم یک شیر گاز و یک شیر آب و یک خط تلفن و چند رشته روشنایی دارد که لامپهایشان را برداشته اند. تمام فضای خانۀ آرزوهایت تشکیل می شد از یک پذیرایی کوچک که به زور و التماس یک فرش دوازده متری را در خود می پذیرفت و یک دستشویی حمام مشترک و یک آشپزخانه که فقط جای اجاق گاز را دارد و یک اتاق خواب به طول و عرض قامت خودت. گفتی قراردادم یک ساله است و بعد هم تمدید می کنم، صاحبخانه هم آدم دل رحم و خوبی به نظر می رسد. خلاصه خدا کریم است. رفتی و در خانۀ آرزوهایت نشستی، اما تا چشم به هم زدی قراردادت تمام شد و صاحب خانه مهربان و دل رحم به تو گفت که اجاره ها گران شده اگر می توانی فلان قدر بگذار روی اجاره ، صاحبخانه دل بند به تو گفت که پول پیش نمی خواهد .آنروز جلوی چشمت داشت سیاهی می رفت. باز هم اثاث کشی ! خدایی این لوازم منزل تو دیگر توان جابجایی ندارند. اما به بانو گفتی که کارتن ها را ببندد و آماده تخلیه باشد. تو سالت تمام شده و باید بلند شوی در سالی که گذشت حتی وقت نکردی همسایه ات را بشناسی. بعضی از آنها را اصلاً ندیدی. می دانم که با پولی که تو داری امسال یک خانۀ کوچکتر در یک محله دورافتاده تر نصیبت می شود. امید دارم صاحب خانه ات مثل قبلی ها مهربان و دل بند و دل رحم باشد. زود باش خودت را جمع کن یک روز از قرارداد خانۀ جدیدت گذشت.

 کامیون آرزوهایت رفت ...

ابراهیم آزادپور