سخن روز

فاصله تا فاصله ها

در ماهی که گذشت ، سریال فاصله ها از صدا و سیمای ملی پخش شد. این سریال توانست در بین عموم مردم بینندگانی برای خود دست و پا کند. به روال معمول سریالهای تلویزیونی رسانه ملی ، داستان مذکور از دو قسمت سیاه و سفید و دو جبهه خوب ها و بد ها تشکیل شده بود و طبق عادت همیشه خوبها بر بدها پیروز می شوند و داستان با ازدواج و جشن به پایان می رسد. در این برنامه نکاتی قابل نقد یافتم که نگفتن و روشن نساختن این نکات را گناهی بزرگ می دانم هر چند که سخنان من و امثال من هیچ فایده ای در نتیجه نخواهد داشت و به قولی معروف نرود میخ آهنی در سنگ! من از زمانی که خود را شناخته ام و بخشی از زمان خود را در شبانگاه به تماشای سریالهای تلویزیونی اختصاص داده ام همیشه در این برنامه ها با یک پدیده مواجه بوده ام. همانگونه که گفته شد موضوع سریالهای رسانه ملی همیشه از دو جبهه اهل صواب و قوم خطاکار ساخته می شود. اگر خوب دقت کنیم خواهیم دید که افراد خطا پیشه و خلافکار نامهایی فارسی و ایرانی دارند و قوم خدا خواه و نیکوکار اسامی غیر ایرانی و عربی.

مثلاً در همین سریال فاصله ها، افراد خوب نامهایی مثل محسن، رضا، علی و لیلا داشتند و بد ها نامشان مهران و شیدا  و ساسان و بیتا بود، پروژه تامل برانگیزی است. به راستی چرا بدها نام فارسی دارند؟ می خواهم بپرسم که شما خواننده گرامی هیچ وقت در سریالها و برنامه های رسانه ملی فرد خوبی و نقش مثبتی به نام ایرج و سهراب و هوشنگ و فریدون دیده اید؟ من که ندیدم و نه شنیده ام. چگونه است که علی الخصوص در این چند ساله اخیر صدا و سیما این رویه را در پیش گرفته؟ آیا می خواهد به جامعه بگوید که این نامها مناسب فرزندان ما نیستند و نامهای عربی باعث خوشبختی و سعادت آنان می شود؟ من که به هیچ روی بر این باور نیستم. هم اکنون من دوستی با نام کامبیز دارم که نماز شبش قضا نمی شود و حقی از کسی بر گردن او نیست. البته نگارنده هرگز منکر حُسن و خوبی اسامی مبارکی مانند علی و رضا و حسن و حسین نبوده و نیستم اما خود به عنوان یک ایرانی مسلمان این پروژه تخریبی صدا و سیما را نمی پسندم و دوست نخواهم داشت. نکته قابل ذکر دیگر این است که در برنامه های رسانه مذکور همه ثروتمندان و دارندگان انسانهایی بی رحم و دزد و مال حرام خور و کلاهبردارند، این انسانها کسانی هستند که بر خلاف مصالح جامعه گام بر می دارند و بیشتر مساعی آنان بر این است که جیب بیچارگان و فقیران را خالی کنند و به ثروت انبوه خود بیفزایند. فرزندان آنان ناصالح و معتاد و خویش مبتلا به امراض عجیب و اوصاف غریبند و در آخر فیلم ثروت از دست می دهند و گرفتار زندان و اسارت می شوند. من فکر می کنم که دست اندرکاران و تولیدکنندگان این برنامه ها نمی دانند که همین ثروتمندان و دارندگان جامعه اند که کارگران و پیشه وران از کنار دست آنان ارتزاق می کنند و اگر همین ها پولهای خویش را بردارند و بروند خیل کارگران و ضعیفان، بیکار و ضعیف تر خواهند شد. جالب است که این دست اندرکاران و سازندگان بدانند که پیامبر اسلام با استفاده از ثروت خدیجه سالهای بیابان و تبعید را به سلامت به در برد و در واقع ثروت خدیجه وسیله ای بود برای اعتلای اسلام در آن ایام سختی و تعصب. می خواهم به این متفکران و برنامه ریزان بگویم که با تبلیغ فقر و تقبیح ثروت کاری از پیش نمی برند و اگر خود در قبال کار خویش وجهی نگیرند هرگز برای رضای خدا برنامه سازی نخواهند کرد. نکته آخر اینجاست که اکثر سریالهای رسانه ملی از واقعیت زندگی مردم زمانه دور است و فاصله ای شگفت دارد. بیشتر قصه ها و داستانهای این رسانه تعلق به طبقه مرفه و بالا شهری دارد و از ولنجک و ونک پایین تر نمی آیند . من هیچگاه ندیدم که این رسانه سفره خالی بیوه زنی در جنوب شهر را به نمایش بگذارد و به روستایی برود که پدری پیر و مادری زمین گیر در تهیه شام شب دختران خویش عاجزند. من ندیدم که جوانی دم بخت، با مشکلاتی مثل تهیه خانه و کار و آتیه مواجه باشد. همه جوانهای اهل ازدواج این رسانه، ماشین دارند و در مسکنی فاخر می نشینند و این در حالی است که واقعیت جامعه چیز دیگری است و همه هم این موضوع را می دانند. در روزهایی که شبکه های ماهواره ای به سرعت در بین خانواده ها برای خود جا باز می کنند بهتر نیست رسانه ملی به آغوش مردم باز گردد و از آنان بگوید و برای آنان بسازد؟