سخن روز

این روزها وملاریها

شماره قبل نشریه بازتاب های نسبتا متفاوتی در بین شهروندان و مسئوولین داشته است.  به این ها بیفزاید آمار بازدید کنندگان سایت اینترنتی نشریه را که روازنه چیزی حدود 400 الی 500 بازدید را داشته است البته به غیر از قطع های مکرر اینترنت و سرعت پایین و گاها متمایل به صفر ،... این حجم از بازدید برای سایتی که حدودا دو ماه از تولد آن می گذرد امید بخش و تا حدی قابل اعتنا می باشد.

...و اما در بین شهروندان شهرستان تازه تاسیس ملارد که هنوز تا تبدیل شدن به یک شهرستان معمولی همانند همسایه های دور و نزدیک خود راه زیادی دارد که در جای خود مسئله ای قابل طرح و پیگیری است. این شماره از نشریه دارای رویکردهای قابل توجهی بوده به نحوی که تمامی نسخه ها قابل عرضه در کیوسک های روزنامه فروشی در سطح شهر به سرعت کمیاب کشته و تعدادی از شهروندان خواستار نشریات بیشتر بوده اندکه البته باید فکری جدی به حال آن کرد. مهم تر از افزایش تیراژ و اقبال و توجه مخاطب های عام، مطالب نشریه بود که گاها با انتقادهای در خور مواجه می شد. البته ما تا حد توان سعی خواهیم کرد که با توجه به شرایط حساسی که به عنوان مطبوعات در آن قرار داریم تا آنجا که مقدور است نظرات مخاطبان و خونندگان را در نشریه اعمال کنیم  به نحوی که رضایت خاطر آنان را فراهم گرداند. در ملاقات های رو در رو با خوانندگان نشریه تعدادی از شهروندان عزیز خواستار طرح مطالب و موضوعات جدی مانند امنیت شهروندان، مبارزه جدی با مواد مخدر و گسترش نگران کننده آن، لزوم ایجاد امکانات متنوع شهری و متناسب با شئونات شهری برخورد با پدیده زشت و ترس انگیز زنان خیابانی، تکدی گری و فقدان محسوس سازمان ها و ادارات فرهنگی و... بودند. البته عده ای زیادی نیز بر طبل ناامیدی کوبیدو ما را الکی خوش، خوش خیال، جملاتی از این قبیل ای بابا، با این حرف ها هیچ چیزی درست نمی شود ... می نواختند. همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس/ که دراز است ره مقصد و من نو سفرم.

 و اما در بین مسئوولین ...

یک سوال را در ابتدای همین بخش مطرح می سازم و آن اینکه اگر نشریه ای که خود را ملزم به اجرای بدون کم وکاست قانون می داند و معتقد است که قانون خواست های افراد نیست بلکه میثاقی ملی که ما بین مردم وحاکمیت قابل قبول است. و لوازم و ملزومات ساخت حقیقی و حقوقی نظام سیاسی را می شناسد، نتواند دو کلمه حرف حساب در باب مسایل مهم شهری، که شهروندان هر روز در گیر آن هستند، بزند و یا انتقادی معطوف به بهتر شدن امورات مهم اجتماعی و فرهنگی و یا ایجاد بستری که صدای واقعی مردم در بین این همه هیاهوی منفعت طلبانه که بعضا بوی پول می دهد، نرند پس چه کسی شایسته است که پیگیر و منتقد و ناظر امورات مردمی باشد که اعتمادشان به نظام، مهم ترین سرمایه برای هر دوی آن هاست. راستی پاسخ چیست؟ در جهان امروز که اینترنت و وسایل ارتباط جمعی رو به گسترش است مگر می شود با دستورالعمل و بخشنامه مردم را از جریان آزاد و سریع اطلاعات برحذر داشت . جالب است مطالب نشریه مستقیما بر روی سایت اینترنتی برای آگاهی عموم گذاشته می شود و بالطبع خوانندگانی خواهد داشت که آن ها هم به نوبه خود نظراتی را در انتهای مطالب قرار خواهند داد که شاید بعضا به مذاق هیچ کس خوش نیاید. اما آنچه در این بین و متاسفانه نمود پیدا کرد برخورد بسیار احساسی، عجولانه و ناشی از کم دقتی بعضی از اعضای شورای شهر به مقوله اظهار نظر خوانندگان بود. به هر حال اعتراضات این دوستان در جای خود قابل توجه است که باید در تصمیمات جمعی که مردم در آتی خواهند گرفت مشخص شود که برای مردم،  رای مردم و سرنوشت مردم چقدر ارزش قائل اند آیا مردمی که به هر عنوان به فلان شخص رای داده اند و سررشته ی مقدرات اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و ... را به دست عده ای از افراد سپرده اند حق ندارند از تصمیماتی که برایشان گرفته می شود بپرسند!آیا آنها را فقط وفقط برای روز های انتخابات می خواهیم؟ پس حق وحقوق مردم چه میشود؟  صاحب این قلم دیری است که افعال و گفتارهای مدیران و مسئوولان  شهری را رصد می کند و لطایف الحیل این جماعت را به خوبی می شناسد و از عمق نیات وحالات آنها،  متاسفانه با خبر است اما  نیک می داند که در بین آن همه، کسانی نیز هستند که از سر دلسوزی وتعهد که به خدای این مردم دارند تا حد توان تلاش خود را می کنند اما  نمی توان قبول کرد که فرضا مسئوولی از مسئوولان شهری تا این حد با رسانه ها سر ناسازگاری داشته باشد و کمر به حذف و یا استحاله فکری آنان بنماید.

یوسف حسامی