سخن روز

سهم ملادری ها از حق آبه ی حوزه ی آبریز البرز و سد کرج

از قدیم الایام نزولات جوی و نعمت های آسمانی خداوند بر منطقه ی خوش آب و هوای کرج،  چنان زیبایی هایی را ایجاد کرده بود که رودخانه بزرگ کرج به کرج امروزی تا ملارد و شهریار و رباط کریم و قسمتی از شهر بزرگ ری، صفای صد چندان داده بود. سنگ نوشته ای که به همت و مدیریت امیرکبیر شهید وزیر لایق و فساد ناپذیر ناصرالدین شاه به جهت تقسیم آب رود کرج بر طاق ابروی این حوزه ی آبریز که امروزه در کنار تاج سد کرج می باشد حکاکی شده است یادگاری از حق آبه ی مردم این دیار می باشد. اگر روزگاری صفادشت به این نام مشهور شد و اگر زمانی در رودخانه های منشعب از رود کرج همانند اطراف رباط کریم و شهریار ماهی قرمز صید می شد و امروزه اثری ازآب و سبزی و سبزینه در آن رودخانه ها دیده نمی شود جز اینکه بستر رودخانه های دیروز خانه سازی عده ای حاشیه نشین شده است، بایستی مردم این دیار تاوان خشک شدن باغات زیبای انگور و تاکستان های خود را از چه کسانی دریافت دارند؟ در تقسیم رودخانه های این چنینی از نظر حقوق بین الملل، مردمی محق و ارجح هستند که در حوزه ی آبریز جغرافیای طبیعی آن ها، چنین رودهای وجود دارد. متاسفانه در سال های نه چندان دور برای تامین آب آشامیدنی تهران سد کرج بنا گردید که نتیجه آن خشکی دشت وسیع کرج، ملارد، شهریار و رباط کریم شد. آیا به آن تقسیم آب حضرت امیرکبیر شهید کمترین توجهی می شود و آیا مسئوولان این شهرستان می توانند حقوق طبیعی از دست رفته ی خود را با دیپلماسی قوی و بنیه دار و با پشتوانه ی تاریخی مسجل برای آبادانی منطقه ی خود به ارمغان آورند؟ قطعا خروش و جوشش دوباره آب این خطه می تواند کشاورزی دامنه ی زیبای رشته کوه البرز را در وسعتی چشمگیر همانند گذشته رونقی خاص بخشد که در آن صورت هم اشتغال زلال و حلال کشاورزی و باغداری و دیگر زیر مجموعه های آن رونق مضاعف می گیرد و هم می تواند در تولید ثروت ملی موثر باشد. فراموش نکنیم که هم اکنون یک دهم مساحت ایران زیر کشت و باغات می باشد و با این روند بیم آن می رود این مساحت کمتر هم بشود. پس اگر مسئوولان عالی رتبه ی مقننه، مجریه و قضائیه به جای پرداختن به مسائل حاشیه ای، به فکر احیای کشاورزی مدرن و برخوردار از حق خدادادی هر منطقه برای خودش باشند این چنین عطش و سوز وگداز آب بر منطقه ای چون ملارد زیبا، پنجه  نمی زند و باغات، قنوات و مزارع آن به سوی خشکی و بی روحی و در نهایت نا امیدی و بیکاری خانواده های زحمت کشی که پدران و مادران این دیار به عشق کار وتولید سر بر بالین خاک نهادند و بیل، داس و کلنگ خود را به فرزندان خود سپردند که با رنج، گنج را میسر گردانید، نمی رود. امیدواریم که با مدیریتی مدبرانه و حکیمانه آب این منطقه  بیشتر از آنچه که امروز هست به مزارع آن انتقال یابد و قطعا چنین امری میسر نمی شود مگر با همدلی دست اند کاران مردمی و دولتی.

بیژن چهری دبیر جغرافیا