سخن روز

بیمارستانهای بیمار

تصاویر رها شدن دو بیمار در حوالی جنوب شهر کنار مزارع که گویا از تمکن مالی برخوردار نبوده اند و توسط آمبولانس همان بیمارستان به خارج از شهر انتقال داده شده بودند هر انسانی را آزرده خاطر خواهد کرد و قطعاً هر کدام از مخاطبان این نوشته از حضور در بیمارستان های عمومی و نحوه ی برخورد پرستاران وپزشکان و پرسنل بیمارستان ها خاطره یا تجربه ای تلخ دارند. با احترام به جامعه پزشکان و پرستاران محترم گویا نارضایتی شغلی وحقوق کم وساعات کار طولانی به همراه کمبود امکانات دولتی، شرایط را به سمت و سویی برده است که حاضر می شوند دو بیمار را با لباس بیمارستان با همان حالت سوختگی و شکستگی پا و لگن به حومه شهر برده و رها کنند. اینکه کدام بیمارستان و یا کدام مسئوول چنین دستوری را صادر می کند و به فرض اینکه مورد تعقیب جزایی هم قرار بگیرند و وزیر محترمه بهداشت هم کمیته ی  ویژه ای برای این امر تشکیل می دهد اصل قضیه و چرایی آن را حل نمی کند (آخرین خبر آنکه، وزیر بهداشت اصل قضیه را رد کرده! و دادستان محترم با اشاره به دستگیری ده نفر در این خصوص رد کرن قضیه را باعث تعجّب می داند). طبق آمار بیش از چهار میلیون نفر از هیچ گونه بیمه درمانی برخوردار نیستند و پرداخت یارانه های نقدی که طبق فرمایش مسوولین انتظار می رفت باعث بهبود شرایط اقتصادی شود، اقتصاد بحران زده و بیمار را بی رونق تر کرد و بیکاری و رکود کسب وکار و وضعیت اقتصادی، افراد فقیر جامعه را با مشکلات بیشتری روبه رو کرده است. هزینه های درمانی و ویزیت مطب های خصوصی و داروهای گرانقیمت وکمیاب مراجعه شهروندان را به بیمارستان ها تا حد اضطرار محدود تر کرده است. قابل تصور نیست، در این شهرستان چهارصد هزار نفری (ملارد) حتی یک تخت بیمارستانی برای مراجعه و مداوای بیماران وجود ندارد. الحمدالله شهرکه شهرستان شد و وعده ی مسئوولین برای احداث و ایجاد بیمارستان و هزاران وعده ی دیگر هم  راه به جایی نبرد، پس چرا باید از بیمارستان عمومی بنالیم اصولاً بیمارستانی نیست و البته باید گفت که اگر قرار هست بیمارستان هایی این چنین و یا نظیر این بیمارستان هایی که در جوار شهر ملارد در شهریار یا کرج مستقر هستند عطایش را به لقایش ببخشیم. ناله بیماران در سالن های بیمارستان و سرگردانی همراهان بیمار در راهروها و در به در سراغ داروگرفتن از خیابان های ناصر خسرو خبر از اوضاع ناخوش و بیمار وضعیت بهداشت و سلامتی جامعه دارد که هر روز از رسانه ها خبری خوش می شنوی، اما اثرات آن را در جامعه نمی بینی و دیدن این تصاویر فقط می تواند بخشی از بروز مشکلات بیمارستان های دولتی و عمومی را نشان دهد. اما عمق فاجعه زمانی است که هراز چند گاهی به شکلی ظهور می کند گاهی وقت ها در اثر غفلت و بی توجهی بیمارستان وگاهی در اثر عدم کنترل ونظارت بیمارستان ها و فقدان امکانات آزمایشگاهی و پزشکی و پزشکان متخصص، حال تصور کنید هجوم مهاجرت پزشکان و پرستاران به کشورهایی با شرایط بهداشتی وآموزشی و امکانات بیمارستانی بیشتر چه چیزی را به ذهن می آورد آیا می توانیم فرد مهاجر را به تنهایی محکوم کنیم! و او را سرزنش کنیم؟ یا شرایطی که باعث مهاجرت و فرار بیشتر نخبگان شده است؟

ارزش دادن به افراد نخبه و تحصیل کرده، ایجاد امکانات آموزشی و بهداشتی و دولتی و بیمارستانی  بی شک باید مد نظر قرار گیرد و تا وضعیت این گونه است وضع از این بهتر نخواهد شد و به سمت و سویی خواهیم رفت که وضعیتی اسفناک تر داشته باشیم به امید آن روز که به جای کارهای سطحی و شعاری در همه زمینه ها، به خصوص امور بهداشتی و بیمارستانی که نقشی حیاتی در زندگی انسان دارند کارهایی زیر بنایی واصولی وکارشناسی صورت گیرد تا شاید فردایی آسوده تر وجامعه ای شاداب تر داشته باشیم.