سخن روز

تاریخ باید قدر دان نمایندگان کاردان باشد! نه تشکر های خود ساخته

اساساً در مجامع و پارلمانهای دنیا، نمایندگان شهر و روستا و پارلمان، پس از تبلیغات واظهار شعارهای مخملین و رنگارنگ و دادن وعده های کلان و به ظاهر زیبا به محافل سیاسی و اجتماعی همانند مجلس شورا راه می یابد که از دیدگاه پراگماتیستی بایست برای ملت خویش، چه در سطح منطقه و چه در سطح ملی و حتی جهانی، سودمند وسود آور باشد.آنچه که یک نماینده را لایق شهرت می سازد خدماتی است که او برای ملت خویش ونه خدایی ناخواسته برای تحقق آمال شخصی خویش به جامعه عرضه می دارد.تاریخ امروز از مقاطعی صحبت می کند که اگر عموم مردم و متخصصان جامعه به آن بپردازند بدرستی خواهند دانست که وظایف ذاتی یک نماینده ملت ایجاب می کند که گاهی حلقه های متوالی اشک در چشمان او از گونه هایش سرازیر می شود و گاهی طعم شیرین پیروزی خدمات خود را به ملت خود عرضه  بدارد.جای تاسف است که نماینده ای برای انجام وظایف ذاتی خود چشم به راه تشکرهای خود ساخته و خود سازمان داده باشد.در سال 1350و در جریان جدایی تلخ و ذلیلانه بحرین از ایران تنها 4نفر از191رای در مجلس شورای ملی، سربلندانه از لابلای تاریخ ایران مصونیت قضاوت مردم را بدست آوردند ونه تنها از آنها در آن مقطع تجلیل و تشکر نشد، بلکه با تازیانه های تلخ قدرت حاکمه وقت روبرو شدند.اما این تاریخ است که باید از آنها تشکر کندکه قضاوت تاریخ نیز کاملاً روشن ومبرهن است. متاسفانه امروز با الحاق شهری به شهر دیگر و رسیدن به جایگاه شهرستان و فرمانداری و تبدیل کد تلفن بین شهری به نظر می رسد که نمایندگان محترم مجلس هم خوشحال از این رویه نازیبا، در سطح شهرستانها با نصب تا بلو ها وبنر های تشکر و قدر دانی خود ساخته! چنان بوق و کرنا هایی به راه میفتد که انسان فکر می کند کار شاق و معجزه ای صورت گرفته. مگر نمایندگان ملت، چه در سطح شوراهای شهرو روستا و چه در سطح پارلمان وظایفی غیر از این دارند؟چرا بایستی سطح فرهنگی ملتی به شکلی باشد که برای کارهای بسیار ریز و حتی توفیق های اجباری و جبری اداری  به گونه ای قلم داده می شود که آن ملت خود را مدیون مادام العمر نماینده بدانند در حالی که این نمایندگانند که مدیون همیشگی ملت و آرای ملت هستند.تاریخ فراموش نمی کند که نماینده شجاع و غیور چون امیر کبیر شهید درارزنه الروم در سال 1262مرزهای غربی ایران را چنان میخکوب کرد و چنان در خاک عثمانی 3سال واندی سیلی خورد و مقاومت کرد که مانند آن را کمتر بیاد داریم. چه کسی از او تشکرکرد وچه نیازی به تشکر برای این گونه کارهاست؟هنر فرزندان راستین یک ملت، بر مردم خود هزینه های مضاعف تبلیغاتی تحمیل نمودن نیست. فقر عمومی مردم شهرستان های اطراف تهران وضعف فرهنگی ناشی از کمبود امکانات درکوچه پس کوچه های مملواز جمعیت فقیر و ساکن در خانه های صد درصد غیر استانداردʿ نبود فضای نقد سیاسی و فرهنگی مسئوولین ʿ وضعیت اسف بار اشتغال وبیکاری جوانان ʿ دعواهای خیابانی و ناشی از گرسنگی ʿ آمار تکان دهنده ی طلاق خانواده ها که عمدتا ناشی از بیکاری و گرسنگی و فقر فرهنگی می باشد همه و همه بایستی نمایندگان ملت را از خواب قرون وسطایی بیدار سازد تا افتخارات خود را نه تنها مستحق تشویق ندانند بلکه قبل از آن استحقاق استیضاح ملی و وجدانی بدانند. مگرمیشود با نصب تابلو های تبلیغاتی وبا عکسهای بسیار بزرگ در تاریخ ملتی ماند و سازگار شد؟البته بنده بدون هیچ غرضی خواهان آنم که مدیونان ملت که با آرای عموم ملت به نام و آوازه  ونانی می رسند همیشه گونه ی خود را سیلی بزنند که آی آدمها،گرسنگان را در یابید و به داد ملت پر افتخارو صاحب نام و نشان ایران برسید.  

بیژن چهری

مدرس دانشگاه