سخن روز

نامه یک مادر خانه دار به احمدی نژاد

آقاي رئيس جمهور محترم سلام

من يک زن ايراني ام. يک زن مسلمان ايراني. نه معني راست و چپ را مي فهمم و نه کاري به آبي و سبز و قرمز دارم. اصلا اهل سياست نيستم. من يک زن و يک مادرم که مانند همه زن ها و مادرهاي ديگر بايد چرخ زندگي ام را بچرخانم. آقاي رئيس جمهور روزي که شما پا در ميدان رقابت گذاشتيد و شعار عدالت و دفاع از محرومان را سر داديد نور اميدي در دلمان روشن شد که پس از سال ها جنگ و دوران سازندگي بتوانيد اندکي از مشکلاتمان را کاهش دهيد روزي که حرف از هدفمندي يارانه ها شد و بر اين تصميم خود اصرار مي کرديد زيرا معتقد بوديد که با نقدي شدن يارانه ها اين پول به طور مساوي و بين همه تقسيم خواهد شد. با خود گفتيم ما که خانه هاي چند هزارمتري ، ويلا ، استخر و جکوزي نداريم که پول مصرف انرژي مان سر از ناکجاآباد درآورد. مانند آدم هاي پولدار چند تا، چندتا، ماشين چند صدميليوني هم نداريم که غصه بنزين آن را بخوريم پس حتما از پول يارانه ها چيزي برايمان مي ماند تا اندکي از چاله هاي زندگي مان را با آن پرکنيم و چه نقشه هايي که براي اين يارانه ها نکشيديم. اما با برداشتن يارانه ها و آزاد شدن قيمت ها آن قدر همه چيز گران شد که وجود اين پول اصلا در زندگي ما احساس نمي شود حتي اگر آن مبلغي را که بر کالاها و اجناس افزوده شده حساب کنيم مي بينيم که از پول يارانه ها نيز بيشتر است. من اقتصاددان نيستم و معني رشد اقتصادي و تورم تک رقمي را هم نمي فهمم اما مي بينم که قيمت گوشت آنقدر زياد شده که بايد به طور کلي از صفحه زندگي مان حذف کنيم بايد به بچه هايمان آموزش دهيم که ديگر از ما ميوه نخواهند زيرا قيمت آن با پول جيب ما جور در نمي آيد و در بعضي موارد اجناس حتي تا صددرصد هم گران شده اند.آقاي رئيس جمهور گراني هاي بي حد و حصر کمر مردم را شکسته است. اجاره هاي بالا داد مردم را درآورده است. قبل از هدفمندي يارانه ها بارها گفتيد که با اجراي اين قانون سفره هاي قشر محروم جامعه رنگين تر خواهد شد اما چيزي که ما امروز مي بينيم سفره هايي است که هر روز خالي تر مي شود. ديگر نمي توانيم سر سفره گوشت بگذاريم زيرا توان خريد آن را نداريم حتي نان خالي را با قناعت بايد بخوريم و حالا بايد کم کم يادبگيريم که شير هم نخوريم. وقتي مجري برنامه تلويزيون از يک مسئول مي پرسد اگر شير گران شود ممکن است مردم نتوانند آن را بخرند و اين موجب مي شود شيرها بمانند و دامدار ضرر کند اين مسئول مي فرمايند اگر چنين شد ما شيرها را تبديل به شيرخشک مي کنيم و آن را صادر مي کنيم. اين يعني اين که براي ما مهم نيست مردم نتوانند از شير استفاده کنند براي ما مهم نيست کودکان فقر آهن بگيرند، دچار کمبود کلسيم شوند و يا حتي بميرند. من در حدي نيستم که بتوانم نظريه بدهم يعني سواد لازم را ندارم. اما با عقل ناقص خود اين را مي فهمم که هدفمندي يارانه هابه معني قطع کامل يارانه ها نيست بلکه هدف حذف يارانه کالاها و خدماتي است که بايد کمتر مصرف شوند تا بدينوسيله مردم مجبورشوند صرفه جويي کنند و در عوض اختصاص يارانه بيشتر به کالاها و يا خدماتي است که بايد بيشتر مصرف شوند. برداشتن يارانه شير در حالي که مصرف بيشتر آن در جامعه ما احساس مي شود

کار درستي نيست. شما اگر يارانه بنزين را بر مي داريد بايد يارانه حمل و نقل عمومي را افزايش دهيد تا بدينوسيله مردم تشويق شوند بيشتر از آن استفاده کنند و اين است معني هدفمند کردن.

آقاي رئيس جمهور درآمد کم و مخارج بالاي زندگي هر پدري را نزد فرزندش شرمنده مي کند و هزينه هاي بالاي زندگي انسان را به زانو در مي آورد. باور کنيد همه واقعيت آن چيزي نيست که شما در تلويزيون مي  گوييد و همه چيز را خوب و زيبا جلوه مي دهيد، واقعيت آن چيزي است که ما با آن دست و پنجه نرم مي کنيم.

من مي دانم شما تمام توان و تلاش خود را به کار مي بريد تا ما بتوانيم راحت تر زندگي کنيم و به عنوان کسي که به شما راي داده هنوز هم شما را حامي قشر محروم و مستضعف جامعه مي دانم اما خواهش مي کنم هر تصميمي که مي گيريد تمام جوانب آن را بسنجيد زيرا عمر ما کفاف آزمون و خطا را به ما نمي دهد و مردم ما به اندازه کافي امتحان خود را پس داده اند.

با آرزوي موفقيت روزافزون براي شما

مسئولان محترم روزنامه خراسان

از شما خواهش مي کنم نامه مرا چاپ کنيد، چون من هرگز رئيس جمهور را نمي بينم تا نامه ام را به او بدهم شايد بدين ترتيب حرف من به گوش ايشان برسد.

شايد اين نامه اديبانه نوشته نشده باشد و يا شايد داراي غلط ادبياتي زيادي باشد اما نامه «يک مادر خانه دار و کم سواد است به رئيس جمهور کشورش.

با تشکر از شما

معصومه کمالي

صداقت، دلسوزي و خيرخواهي به قدري در کلمه کلمه نامه اين بانوي فهيم عجين شده است که اضافه کردن توضيح ونوشتن حاشيه اي برآن برتواناترين نويسندگان و تحليلگران بسيار سخت مي باشد تا چه رسد به بضاعت ناچيز صاحب اين قلم. اما بنا به ضرورت تنها چند نکته کوتاه:

-منطقي است اگر از مردم بخواهيم افزايش معقول هزينه هاي برخي کالاهاي وابسته به بخش هاي خصوصي را تحمل کنند اما نمي توان براي سوءاستفاده برخي سودجويان و از آن مهمتر افزايش بيش از اندازه برخي خدمات دولتي و عمومي توجيهي را پذيرفت. افزايش چندده برابري نرخ خدمات پستي، هزينه مکالمات تلفن ثابت و از همه مهمتر افزايش تا دوبرابري بليت اتوبوس ها که قرار بود بعد از هدفمندي يارانه وضعيتي مناسب تر داشته باشد تنها نمونه هايي است که ذهنيت مناسبي از برخي مسئولان در مردم ايجاد نمي کند.سوالات اين مادرخانواده درباره شير، حمل و نقل عمومي و تعريف کاملا دقيقي که از هدفمندي يارانه ها ارائه کرده بود حرف بسياري از مردم است.

-آن دست از مسئوليني که بي توجه به واقعيت هاي قطعي وتجربه تمام کشورهاي دنيا، مدام وعده عدم افزايش هرنوع قيمت و حتي کاهش قيمت ها را پس از اجراي هدفمندي يارانه ها مي دادند، اکنون کجا هستند؟ اگر به جاي وعده هاي غيرقابل تحقق، صادقانه وعقلاني با مردم سخن مي گفتند تا مردم خود را براي روزهاي سخت آماده کنند، آيا اکنون نيازي بود که با وعده هايي جديد از پاسخ گويي به مطالبات ايجاد شده مردم فرار کنند؟ واقعيت اين است که دولت در صفرکردن تورم انتظاري در شروع اجراي هدفمندي تجربه بي نظيري را به دنيا عرضه کرد اما آيا مي شد تورم واقعي ناشي از افزايش هزينه هاي انرژي و...را نيز از بين برد و به تبع آن آيا ممکن است که تورم انتظاري را براي هميشه صفرنگه داشت؟ سکوت يا ارائه بحث هاي انحرافي در برابر سوال مردم از گراني ها نه تنها حتي مسکن کوتاه مدت نيز نيست بلکه عوارضي خطرناک به نام بي اعتمادي به مسئولان اجرايي را به دنبال دارد.

و کلام آخر خطاب به دولتمردان، نمايندگان مجلس، فعالان سياسي، سخنرانان ، مسئولان اجرايي استاني و شهري و....

اين نامه به خوبي نشان مي دهد که چرا رهبرانقلاب از ابتداي سال 90 با نامگذاري سال جهاد اقتصادي و سخنراني هاي متعدد خود تاکيد بر وحدت و عدم حاشيه سازي داشتند و دارند. با اين وصف اگر دغدغه "اصلي" شما هنوز هم چيزهاي ديگري غير از معيشت مردم است يکبارديگر اين نامه را بخوانيد

محمدسعيد احديان در شماره امروز روزنامه خراسان بیستم تیر ماه نود