سخن روز

«برای پول»

همگان تو را همه جور نام می نهند، یکی به  تو می گوید حلّال مشکلات، دیگری مایه مباهات می خواند و گروهی تو را تاج سر و عده ای دردسرت می دانند. خلقی با تو می خندند و مردمی برای تو می گریند.

می خندانی و می گریانی، آه که چه شوکت سترگ و هیبت بزرگ یافته ای و چه قبایی بر قامت نداشته ات یافته ای چه بسیار سرهای سروران که بی تو بر دار رفت و سرهای بی سران که با تو بر کار شد. در گوشه ای از جهان بر قامتی رهایی سپید پوشاندی و در سوی دگر جامه ای سیاه برتن عالمی کردی! فراوانند مردمی که تو از خاک ذلت به سریر قدرت رساندی و بزرگانی که از سرای عزت به خاک سیاه عزلت نشاندی. نمی دانم که تورا چه بخواهم و چه بدانم؟ هرجا که می روم پای تو در میان است، در زندگی، در مرگ، در سور و در سوگ، در سپید و سیاه این دنیای دون می توان به وضوح  نشان عمل و اثر تو را دید. می گفتند تو را برای راحتی بشر آفریده اند و تو آمده ای که برای انسان تمدن و تحولی بسازی. امّا حال می بینم که دلشوره های وقت و بی وقتی آدم خاکی از بهر توست. آدم خالی و خاکی دیگر بی تو نمی خوابد و زندگانی نمی خواهد، از صبح گاه تا شامگاه هر روز زندگی اش را برای تو می دود. برای تو ترک مسکن مألوف می کند و در دیار غربت دور از چشم خویشان وهم کیشان از هر روزن و هر دری تو را می جوید. وای و بسیار افسوس که این روزها محبّت و مودت بی تو محلّی از اعراب ندارد. چه راد مرد پدرانی که در چشم فرزندان جگر گوشه خوار و خفیف کردی و چه نا اهل پسرانی که برای تو قصد جان پدرپیر و زمین گیر کرده اند، اسیرانی دیده ام که بی تو و ضمانت تو سالهاست عمر عزیز در تاریکی نای زندان به جویبار لحظه های پرتکرار می سپارند و آزادگانی که بی تو طعم تلخ بند و اسارت می چشند و چه بسیار دون مایگانی که با وجود تو آزادی جهان در قبضه ی قدرت آنهاست تو را چه بنامم؟

این روزها برای ما اهالی زمین خدای گونه ای گشته ای بلند بالا و دست نیافتنی. من مردمی دیده ام که چشم پوشیده از سلامت دنیا و سعادت عقبی، گریزان از زندگی و آویزان بر ضریح امام زاده ای که همین نزدیکی است، تنها و تنها تو را می جستند و برای تو می گریستند.

عشق را می توان بزرگترین قربانی قربانگاه تو خواند. سالهاست که هرگز و هیچگاه لبخند محبتی برلبان عاشقی و برق ارادتی در نگاه معشوقی بی تو ندیدم. راستش عاشقان و خواهندگان جهان امروز بی تو عیاری ندارند و جوابی نخواهند گرفت، مگر نمی بینیم دامادهای مفسلی که سالیانیست در سویدای دل سودای دست یازیدن به خانه ای کوچک و آلانکی محقر دارند، اما چه سود که بی تو کمیت عاشقان برای همیشه لنگ می زند. گاه ای بی زبان سخندان تیغ کینه ای گشتی و در پهلوی مردی خلیدی و گاهی چاقوی جراحّی شدی و جان ناقابلی از مرگ و تسلیم رهانیدی. هم دردی و هم درمان، هم سری و هم سردرد. شبی در گوشه ای از شهر تکه نانی هستی بر سفره درویشی و روزی کاخی بلند و مرکبی فاخر هستی زیر پای دولت مندی. تو را مرز بین نامردی و جوانمردی می دانند. بخیلان در هوای جمع آوری تو عمری را به بخالت می گذرانند و کریمان برای کرامت همیشه تو را در آستین دارند. موی سپید و زلف سیاه خلق روزگار از توست. خوشا به حال جماعتی که اگر تو را دارند، می بخشند و اگر ندارند امید از کف نمی دهند و مردانه می ایستند و دست نیاز بر درگاه کسی دراز نمی کنند. روزگاریست که دور دور توست و من که از جوانان ناپخته ی خام طبع این دیارم هنوز نمی دانم تو را چه بنامم و چه بخوانم.                                          

                                                                                          ابراهیم آزاد پور