سخن روز

عینک ته استکانی

می گفت اسمش مهران است و بیست ویک سال دارد و ماشینش را که یک پیکان مدل شصت وهفت بود قسطی خریده است.می گفت این عینک ته استکانی را که به چشم زده، حاصل درس خواندن های فراوان و شب نخوابیدن های بسیار است . چون او همیشه آرزوداشت مهندس نفت شود.پرسیدم تو که درس خوان بودی چرا حالا مسافر کش شدی؟گفت قصه اش طو لانی است اما گوشه ای از آن را برایت می گویم. و گفت:وضع زندگی مان بسیار خوب بود، پدرم بنگاه داشت و با وجود اینکه چند سالی بیشتر نبود که از شهرستان آمده بودیم ،خودمان را خوب بسته بودیم .بابا درآمد خوبی داشت و من درس می خواندم و قصد داشتم مهندس نفت شوم و می دانستم که می شوم. خدا و خلق به روی ما لبخند می زدند. من همه نمره هایم عالی بود.جیبم همیشه پر از پول بود و هیچ کم و کسری نداشتم.آن روزها پدرم را خیلی دوست داشتم و خیال می کردم که او بهترین بابای دنیاست.آه... که این سخن شرح چها سال پیش است.آب دهانش را که راه بند گلویش شده بودقورت داد و ادامه داد:تا اینکه پدرقیافه اش عوض شد.لبهایش سیاه و سبیلهای سیاهش زرد شد.اخلاقش بد شد ودیگر شبها دیر به خانه می آمد.من که بچه بودم وخوب ازموضوع آگاه نبودم و اصلا نمی دانستم که دعواهای مادرم با اوبر سر چیست؟وقتی به خودم آمدم که دیدم و فهمیدم مادرم طلاق گرفته و من مانده ام وبابا.بابایی که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت.من هم به ناچار و درمیان اشک وآه درس را برای همیشه بوسیدم و گذاشتم کنار و حالا همین هستم که می بینی.بابا این روزها به کمپ ترک اعتیاد می رود.اما چه فایده؟او خرجش بیشتر شده.درست است که دیگر مواد مصرف نمی کند ولی چند تا دوست پیدا کرده که هر شب با هم جلسه دارند و بعداز جلسه می روند خوشگذرانی.راستش می خواهم ازاو جدا شوم.شاید اگرمرا به جمع خودشان راه دهند بروم شهرستان پیش اقوام .معلوم نیست ولی هر چه باشد وبشود می خواهم از او جدا شوم.دیگر اورا دوست ندارم.اوازپس عینک ته استکانی اش به جلو نگاه می کرد و گازمی داد وهر مسافری را که می دید بوق می زد.

ابراهیم آزاد پور