سخن روز

عالمی را یک سخن ویران کند

هیچ چیزی در دنیا زیباتر از راستی و راستگویی و هیچ زشتی، زشت تر از دورغ ودروغگویی نیست. چرا سخن را اینگونه آغاز کردیم.اگر خاطرتان باشد در شماره قبلی نشریه قرار بر این شد که در سال جدید خوب بودن را تجربه کنیم و خوب بودن، خود مولفه هایی دارد که بر مبنای آن سنجش می شود و یکی از این مولفه ها راستگویی است. واقیعت این است که ما در سرزمین ایران که مهد یکی از کهن ترین تمدن های دنیاست با آئینی زندگی می کردیم که یکی از شعارهای اصلی آن راستگویی و گفتار خوب بوده و بدترین گناه را دروغگویی می دانستند. بعدها با پذیرش اسلام و با عنایت به تعالیم عالیه این آئین نه تنها دروغگویی زشت و گناه بزرگ شمرده شد بلکه گوینده آن نیز دشمن خدا قلمداد گردید. به راستی چرا اینقدر در مورد راستگویی تاکید و ترک دروغ را واجب و درغگو را ملامت و سرزنش کرده اند. اگر اندکی تامل شود مسئله کاملا آشکار و به دور از هر گونه شک وتردیدی است. دروغگوئی، به لحاظ روابط انسان ها با یکدیگر از سویی و انعکاس گفتار و رفتار آن ها در جامعه از سویی دیگر، مثل شمشیر دو لبه ای است که از هر طرف نابود می کند. دروغ سرچشمه همه ی گناهان و ریشه همه ی بحران های اجتماعی است و اگر گوینده دروغ از افراد سرشناس جامعه باشد آسیب وارده به مراتب بیشتر از افراد پایین جامعه خواهد بود و این یکی از علل سقوط انسان ها و انحطاط جوامع محسوب می گردد. آدم دروغگو به دو دلیل عمده دروغ می گوید یا می خواهد منافع بیشتری در اختیار گیرد و یا می خواهد حقیقتی را پنهان سازد که آشکار شدن آن حقیقت منافع و جایگاه او را به مخاطره خواهد انداخت و واقعیت تلخ تر اینکه فرد برای حفظ و ادامه موقعیت خود باید دروغ های بیشتری را عنوان کند. از طرف دیگر فرد شنونده موقعی این دروغ ها را خواهد پذیرفت که احساس کند مشکلی از وی با پذیرفتن این حرف ها و عمل به آن ها حل خواهد شد و این باعث اشاعه دروغ از یک طرف و چشم انتظاری شنوندگان از سوی دیگر به تدریج جامعه را در یک حالت نا امیدی و انتظار نگه خواهد داشت و این آن جامعه ای نیست که خداوند از انسان به عنوان اشرف مخلوقات می خواهد. چون غایت این جامعه به جای تعالی به سمت و سوی قهقرا است. تلاش کنیم که خوب بودن را با راستگویی شروع کنیم. البته اکثر مردم این سرزمین خوبند روی سخن با آن اقلیتی است که خوبی و صداقت مردم را حمل بر ندانستن آن ها و دروغگویی و خدعه خود را به حساب زرنگی و استفاده از فرصت ها می گذارند . تاثیرات منفی این افراد در دراز مدت در جامعه انکار ناپذیر است. سعی کنیم راستگویی را در خانواده ها و فرزندانمان نهادینه کنیم و آگاهانه بر این عقیده استوار بمانیم که نه دروغ بگوییم و نه حرف دروغ را بپذیریم به قول مولانا "عالمی را یک سخن ویران کند". راست بگوییم حتی اگر به ضررمان باشد چون به طور حتم و یقین آن چیزی را که با راستگویی از دست می دهیم به مراتب کم ارزش تر از آن است که بعدا بدست خواهیم آورد. یادمان باشدکه انسان ها زاده می شوند و می میرند ولی جامعه از فنای آن ها آسیب نمی بیند و باقی است ولی از رفتار و کنش آن ها تاثیر می پذیرد و آن را در خود نگه می دارد. همان گونه که ما الان انعکاس رفتار گذشته خود را در جامعه می بینیم و احساس می کنیم آیندگان نیز بر رفتار و کنش فعلی ما قضاوت خواهند کرد.

عاطف اسکویی