سخن روز

در آن سوی خیابان

آن سوی خیابان، فریاد و سر و صدای کودکان شادی به گوش می رسد که همراه پدر و مادرشان که جیب هایی پر از پول دارند ،در شهربازی یا قصر شادی مشغول بازی و هیاهو هستند. استخر توپ، سرسرۀ مار پیچ، تاب و ماشین برقی و هزار سرگرمی دیگر، دل مشغولی کودکان آن سوی خیابان است. آن سوی خیابان جای کودکانی است که شکمی سیر از غذاهای رنگارنگ دارند. جای کودکانی که  روزهایشان آفتابی و شب هایشان مهتابی، نانشان گرم و آب شان سرد است. جای کودکانی که دست پرمهر پدر و آغوش گرم و مطمئن  مادر را تجربه می کنند. آن سوی خیابان جای کودکانی است که آینده از آن آنهاست، کودکانی که شغل دارند، مقام دارند،نان دارند و نام دارند. تو اما این سوی خیابان ایستاده ای! در دستهای چرک گرفته کوچک و نشسته ات تعدادی فال حافظ و یک بسته آدامس داری. شلوار کهنه و کوتاهت برای من داستانها یی به رنگ مه گرفته صورتت دارد و حقایقی از لایه های آشکار و پنهان زندگانی ات را  بازگو می کند. تو اما این سوی خیابان ایستاده ای. تو در این سوی خیابان هیچ خاطره ی خوش و با ارزشی  از پدرت نداری و نخواهی داشت. پدری که مدام او را در هاله ای از دود افیون دیدی و با هر بار دیدن او آهی به گرفتگی ابرهای آسمانت کشیدی. پدری که قیافه آکنده از پرخاشش به جای امن و آسایش به تو ترس و فرسایش را تلقی کرده. پدری که هر وقت آمدی نبود و هرگاه نخواستی بود. پدری که بین این همه بابای خوب دنیا فقط و فقط برای تو آمد و تنهای تنها مایه ی عذاب وعتاب تو شد. آه اما مادرت. خوب به خاطرداری که یک شب در هاله ی مبهم افیون پدر جلای زندگانی کرد و برای همشه " به قول پدرت" به مسافرت رفت ،مسافرتی که دیگر بازگشتی در پی نداشت. تو هنوز مقابل شهربازی بچه های خوشبخت ایستاده ای و با صدای خش دار و زنگار گرفته ات از رهگذران سنگدل خیابانها می خواهی با تو همدردی کنند و نمی کنند. سالهاست که در همه ی محافل به تو می گویند کودک کار. اما من به تو می گویم کودک رنج، کودک درد و کودک آینده ای سیاه، که کار و کار کردن را سرمایه ای در پی است و مایه عزت و آرامش. اما اینجا من آینده تو و هم کیشان تو را خوب می دانم. آینده ی محتوم و مختوم به سیاهی و تباهی تو را بارها دیده ام و شنیده ام و همگان دیده اند و شنیده اند. تو نیز علیرغم معصومیت اکنونت در فرادستی دور که با چرخش سالیان خواهد آمد از این دنیای نان ونام خواهی آموخت که باید همه کار کرد تا گرسنه نماند. دیگر آن روز ها فال حافظ در دست نداری و شاید به جای آن در سر گذری قداره ای و در جیب افیونی داشته باشی. شاید انگشتانت هنر دزدیدن و قاپیدن را بیاموزند و پس از این تکرار بی قرار زندگی در پس میله های سرد و بی روح زندانی که تو و هم کیشانت محصور آنیدعمر گرانمایه چون پدر و پدرانت بر باد جبر روزگار دهی. تو هنوز این سوی خیابان ایستاده ای و با کودکانگی خود مشقهای جریمه کلاس اول رنجت را بر دیوارهای بی رمق و دود گرفته شهر  می نویسی. آه که تو به جای بابا آب داد و بابا نان داد خواهی نوشت بابا زد، بابا کشت وبابا برد و بابا کشید. تو این سوی خیابان هیچگاه منتظر آن مرد که با اسب در باران خواهد آمد، نخواهی بود که در گوش نا امیدتو هیچ کس قصه ی خوشبختی را زمزمه نکرده است. تو هر روز در این سوی خیابان در ازدحام جمعیت پیاده رو ها گم می شوی و پس از روزی دویدن و التماس کردن به بن بست می رسی و ارباب، پدر یا هر بیرحم دیگر می آید و دست رنج یک روزت را با باد کتک از تو می گیرد و همین است که من نمی خواهم به تو بگویم کودک کار. تو ما حصل ماشین و کارخانه و آسفالت و مدنیت امروزی و در این کوره ی بیرحم روزگار محکومی که بسوزی. برو، بگرد و فالت را بفروش، تا ببینیم روزگار فال تو را چگونه خواهد نوشت؟