سخن روز

یادداشت های روزانه

» قلم این روزها برای ما شده یک سلاح وبا تفنگ اگر بازی کنی بچه ی همسایه هم که با تیر اتفاقی اش مجروح نشود، کفترهای همسایه که پر خواهند کشید.... وبریده باد این دست اگر نداند که این سلاح را کجا باید به کار برد «  (1)

وقتی آب در خوابگه مورچگان می ریزی وجماعتی آسوده را آشفته می سازی طبیعی است فرشته خطابت نکنند. وقتی به سبب رسالت شغلی مجبور به باز گو کردن بسیاری از مشکلات ومسائل اجتماعی، اقتصادی وسیاسی هستی امری عادی است که تو را پشه ای بدانند که بیخ گوششان وزوز می کنی ومزاحم شان هستی. وظیفه تو ماندن وایستادن است وخراب کردن قصر آسوده خیالان خفتگان تاریخ. شاید در برهه ای از زمان هم به ستوه آیی، دیگران هم به ستوه آمدند وفریاد برآوردند  « غم این خفته چند خواب در چشم ترم می شکند »شکسته باد قلمی که هوای نفس طامع او را به چیز های خوش ودلکش خشنود وقانع سازد وشکسته باد قلمی که برای شغل یا پست یا منصبی بنویسد. غرض از این مقدمه طولانی واین یادداشت های پریشانی عکس العمل ها وبرخی فضا سازی های کاذب بعضی از مدیران و اعضای شورای شهر است که تحمل کمترین انتقاد ونظر مخالف را ندارندحتی اگر این نظرات متعلق به شهروندان و مردم این شهر باشندکه از مشاهده سوءمدیریت،  قانون گریزی وفرصت سوزی عده ای به ستوه آمده اتد. ما حق داریم به عنوان یک شهروند نه یک روزنامه نگارانی غیر حرفه ای مطالبات وخواسته های خود وشهروندان را از طریق این تریبون پیگیری کنیم وکاستی ها ونارسایی های پیرامون خود را آنگونه که هست به قلم بیاوریم ودر قبال این ناملایمتی ها ایستادگی خواهیم کرد. هرچند جا دارد از مردم فهیم ملارد واندکی از مسئوولان نیز قدردانی گردد که شأن ومنزلت این حرفه را خوب رعایت کرده وفهمیده اند وبه حق به این نتیجه رسیده اند که نقد منصفانه ونه از روی غرض، کمکی است جهت اصلاح ونه تخریب .امیدواریم با زدودن این غرض ها که تیرگی ها می آورد راه برای آیندگان فراهم سازیم وشهری آباد وآزاد بسازیم. در پایان با این چند بیت به این یادداشت های پراکنده ام پایان می دهم.

دست مزن! چشم ببستم دودست/ راه مرو!چشم دوپایم شکست

حرف مزن! قطع نمودم سخن/ نطق مکن! چشم ببستم دهن

هیچ نفهم! این سخن عنوان مکن/ خواهش نافهمی انسان مکن

لال شوم، کورشوم، کرشوم/ لیک محال است که من خر شوم (2)

1)جلال آل احمد

2) سید اشرف الدین قزوینی (نسیم شمال)