سخن روز

ملارد و محیط

 یکی از مواردی که کارشناسان روابط بین الملل در حین تحصیل و تدریس و اشتغال به ناچار بایستی مورد مطالعه و دقت قرار دهند مسأله محیط زیست است.  به دنبال رشد و گسترش فن آوری و ایجاد هزاران صنایع بزرگ و کوچک ، مسأله حفاظت از محیط زیست از اواسط دهه ی 1960 به طور جدی توجه جهانیان را به خود جلب کرد . مجمع عمومی با تشکیل کنفرانس محیط زیست در سال 1968 ، نخستین گام را در جهت حل مشکل برداشت ،  در پی این کنفرانس، کنفرانس مهم دیگری در استکهلم سوئد با شرکت 1200 نماینده از 10 کشور جهان در سال1972 تشکیل شد و در این کنفرانس اعلامیه محیط زیست بشر به عنوان اولین بیانیه اصول بین المللی در زمینه ی حفظ محیط زندگی انسان به تصویب رسید. کنفرانس در مورد ضوابطی که باید توسط حکومتها و سازمان های بین الملل برای حفاظت حیات ، کنترل آلودگی ناشی از فعالیت بشر و بهبود شهرها وسایر مسائل مربوط به اسکان بشر ، اتخاذ شود یک برنامه ی عملی حاوی 106 توصیه را تصویب کرد . ای کاش از 50 سال پیش حکومت ها و دولت های متعدد نیم نگاهی به این اعلامیه 106 موردی لحاظ می داشتند و ای کاش شهرداران اداوار مختلف تهران و دیگر نقاط تهران در 50 سال گذشته کمترین توجهی به محیط زیست نشان می دادند . اگر متولیان شهری و مسئوولان مردم که با رای همین مردم به شهرت و احیاناً ثروت رسیده اند نگاهی بر البرز خفه شده در زیر تازیانه آپارتمان سازی و برج سازی داشتند و با تبصره های توجیهی اجازه ی چنین فاجعه زیست محیطی را صادر نمی کردند شاید امروزه این رشته کوه مظلوم ، چهره ای دیگر در تصاویر جغرافیایی داشت . اما چه می توان کرد که کار از کار گذشته و از تاک و تاک نشان خبری نیست . قطعاً اعلامیه ها و برنامه محیط زیست ملل متحد موسوم به  UNEP  برای نقطه به نقطه ی جهان است  و شهرستان سرسبز ملارد هم در این جهان و کیهان قرار دارد. شهرستان ملارد در یک چشم انداز جغرافیایی بسیار زیباست درختان و باغات و طبیعت و اراضی حاصلخیز آن نمایی بهشتی به آن داده است باید توجه داشت که تخریب محیط زیست فقط از یک منظر نیست بلکه از زاویه های مختلف بایستی مورد مداقه قرار گیرد به نظر می رسد پدیده ی نه چندان زیبای خفه کردن طبیعت در شهرستان ملارد سرسبز را به منطقه ای آسفالت شده و بی روح و بی طبیعت مبدل نسازند. سعی بفرمایید برای ساخت و سازهای ملارد شمالی ، جنوبی ، صفا دشت ، حومه ، مارلیک ، خوشنام و... اجازه ی قطع حتی یک درخت و تخریب یک متر زمین حاصلخیز کشاورزی را ندهند امروز نویسنده ی این سطور به عنوان یک معلم ، هشدار اخلاقی خود را صادر نمود و اگر قدرت اجرایی و قضایی داشتم قطعاً تمامی کسانی که در نیم قرن گذشته در خفه کردن البرز و زاگرس صاحب امضاء بوده اند به پای میز محاکمه می کشاندام و به عنوان جنایتکاران جنگی زیست محیطی به مجازات های سنگینی محکوم می کردم و اینک شما صاحب منصبان ملارد و دیگر نقاط سرسبز و حاصلخیز ایران زمین با خلوص نیت بیشتر و با بصیرت مضاعف سرزمین ایران را بیشتر از این به بیابانی مخوف تبدیل نسازید زیرا اگر درختی قطع شود حداقل 20 متر مربع به بیابان اضافه خواهد شد . انشاء الله که هشدار اخلاقی ما را جدی بگیرید .

                 بیژن چهری کارشناس ارشد روابط بین الملل