سخن روز

کاش شاهد آن خود سوزی نبودم
هنوز پاسی از شب نگذشته بود که صدای جیغ وفریاد کمک خواستن فردی از درون کوچه برای لحظه ای مبهوتم کرد. ناخودآگاه از پنجره نگاهی به کوچه انداختم که با صحنه ای دلخراش وفجیع روبه رو شدم. زنی جوان در شعله های سرکش آتش ابتدا تا انتهای کوچه بن بست را می دوید وفریاد کمک سر می داد. بی تعلل به سمت کوچه دویدم ولی افسوس که خیلی دیر شده بود. اهالی محل هر کدام با آن طبع زیبای نوع دوستی شان در حال کمک وامداد بودند. تأسف آن جاست که علی رغم حضور نیروی انتظامی وسازمان آتش نشانی ، اورژانس شهریار با 45 دقیقه تأخیر سررسید وآژیرکشان پیکر بی رمق ونیمه جان مصدوم را به بیمارستان منتقل نمودکه متأسفانه این کار نیز موثر واقع نگردید وبعد از چند ساعت حادثه دیده بدرود حیات گفت. دردناکتر از این حادثه، عدم وجود اورژانس در شهرستان ملارد است که به نظر می آید از ضروری ترین نیازهای هر شهری می باشد که در این گونه حوادث خلاء آن به شدت احساس می گردد. برای اولین بار بود از نزدیک شاهد یک خود سوزی بودم، هر چند به تبع رشته تحصیلی ام مطالعاتی محدود در این باره داشتم. فکر آن حادثه وحشتناک هنوز هم آزارم می دهد وهمیشه به خود می گویم که کاش شاهد آن خود سوزی نبودم. چرا انسان های شرقی برای مقابله با مشکلات زندگی به این روش خشن روی می آورند؟ در واکاوی این پدیده باید گفت : خود سوزی روشی سنتی وبسیار خشن است که فرد با استفاده از آن خود را از ادامه حیات محروم می کند. در واقع خود سوزی وخود کشی نوعی دادخواهی واعتراض به شرایط زندگی است. این مشکل اجتماعی نیاز به یک ریشه یابی توسط جامعه شناسان وروان پزشکان وحمایت مسئولین دارد. ریشه بسیاری از این رفتارهای فاجعه بار به ویژه پدیده خود سوزی در فرهنگ سنتی وگاهاً غلط رایج در جامعه است. وقتی در بسیاری از فرهنگها این جمله معروف، که با لباس سفید به خانه بخت می روی وبا لباس سفید بیرون می آیی برای دختران مرتب تکرار می شود، زمانی که خانواده ها به دلیل چشم وهم چشمی وباورهای غلط فقط می خواهند دختران خود را شوهر دهند، فارغ از آنکه مرد زندگی آنان چگونه شخصیتی دارد، وقتی که پدیده طلاق برای خانواده ها آنچنان سخت وغیر قابل تحمل می شودکه حتی در شرایط بحرانی آن را برای فرزندانشانم نمی پذیرند وقوع این قبیل فجایع تا حدودی عادی به نظر می رسد. در عصری که انسان در اوج پیشرفت های علمی و اجتما عی است آیا اینگونه رفتارهای خشن وابتدائی نمی تواند تلنگری باشد بر نخبگان ومسئولین جامعه ما که با روش های موثر وکار آمد به مقابله با این پدیده بپردازند وبسترهای فراهم کننده آن را بخشکانند. متأسفانه برخی مسئولان فکر می کنند با گذاشتن دو نفر مشاور یا دو خط مشاوره رایگان مشکل حل می شود غافل از آنکه ما در این زمینه نیازمند برنامه ریزی متخصصان هستیم. آیا زیبنده کشور ماست که هنوز زنان ودختران برای رهایی خود دست به خود کشی آن هم به شکل خود سوزی بزنند؟ آری می توان درد مشترک را با هم فریاد زد وبه نقد برخی سنت های غلط پرداخت وراهکار های جدید ارائه نمود امّا با نادیده گرفتن این مشکل اجتماعی نمی توان آن را حل کرد.