سخن روز

جولان گدایان وارداتی درشهر ملارد
تصور نمائید اگر در یک روز عادی مسیر خیابان امام سرآسیاب را از ابتدا تا انتهای آن بپیمائید با چند نفر گدا در کنار خیابان برخورد می کنید؟ آیا تا کنون فکر کرده اید که اینان چه کسانی هستند واز کجا آمده اند؟ به طرز صحبت ولهجه آنها دقت نموده اید؟ گدائی پدیده ای خاص زمان ما نیست، بلکه از قدیم الایام تقریباً در اکثر جوامع همیشه تعدادی به عنوان گدا وفقیر مایحتاج خود را از کمکهای سایر همنوعانشان بدست آورده اند. اما زمانی که تعداد این افراد به شدت افزایش می یابد واز حد عادی خارج می شود باید آنرا به عنوان یک معضل اجتماعی نگریست که اثرات منفی در جامعه بر جای می گذارد. تکدی یا گدائی، عبارت است از درخواست به منظور رفع نیازهای مادی از مردم در ملاء عام با زیر پا گذاشتن شئون اجتماعی وانسانی. تکدی گری در قوانین مجازات اسلامی جرم محسوب واحکام حبس واسترداد اموال برای آن در نظر گرفته شده است . گدایان فعال در سطح شهر ملارد معمولاً به چند گروه تقسیم می گردند که عبارتند از الف: کولی ها یا همان زنان ودختران وکودکان سالمی که با التماس وخواهش وتمنا از مردم درخواست کمک می کنند. در بررسی های به عمل آمده این افراد بیشتر در حاشیه های شهر سکونت دارند ودر گروهی از آنان فساد اخلاقی نیز گزارش گردیده است. ب : معلولین یا افرادی که فاقد دست وپا ویا نابینا هستندیا دچار بد شکلیهای بدنی می باشند. این گروه معمولاً تحت پوشش وحمایت نهادهایی مانند کمیته امداد وبهزیستی قرار می گیرندالبته لازم به ذکر است که تعدادزیادی از این معلولین از طرف خانواده ویا کسانی دیگر مورد سوء استفاده قرار می گیرندودر آمد حاصل از گدایی آنها مورد استفاده خودشان قرار نمی گیرد. دراین میان آنچه در سرمای استخوان سوز زمستان وگرمای طاقت فرسای تابستان برای متکدیان معلول حاصل می گردد چیزی نیست مگر وادار شدن به ماندن بر سر چهارراه ها، نه رفع نیازهای اساسی آنان. ج: گروه دیگر متکدیان افرادی هستند که با در دست داشتن چند پرونده پزشکی ویا معرفی خود به عنوان مسافران در راه مانده، سربازوظیفه بدون خرجی وجدیداً با نمادهای مذهبی مانند کمک به سفره های نذر وهیأت های مذهبی وتکایا درخواست کمک می نمایند که بنده نیز در بسیاری از مواقع در مواجهه با این قبیل افراد دچار تردید گردیده وبنا را بر صداقت وراستگویی آنان گذارده ام که بعداً خلاف آن برایم ثابت شده است . د: گروه دیگر از متکدیان که در سطح شهر ملارد به صورت گسترده با آنان روبرو هستیم ونگارنده در قالب مزاح نام گدایان وارداتی را برای آنها انتخاب می کند همان گدایان معروف به پاکستانی هستند که ظاهر بسیاری از آنان نشان می دهد که حامل برخی بیماری های مسری مانند وبا، آنفلونزاوغیره هستتند ومتأسفانه اراده ای نیز در نهادهای مسئول برای برخورد با آنها دیده نمی شود. طبق تعالیم دینی ما، کمک به افراد بی بضاعت تکلیفی شرعی بوده ودستگیری از نیازمندان واقعی وپیشگیری از گداپروری مورد تأکید قرار گرفته است . امروزه تشخیص نیازمند واقعی از افراد سود جو ومتکدیان حرفه ای به امری دشوار بدل شده است که زمینه ساز سوءاستفاده های بسیاری نیز گردیده است. پولی که افراد جامعه با نیت پاک در اختیار متکدیان قرار می دهند در بیشتر اوقات نه تنها صرف نیاز واقعی فقرا نمی شود بلکه در مواردی مانند تهیه مواد مخدر، یا انباشت بی مصرف پول به کار گرفته می شود. چنانچه ملاحظه می کنید این کمک ها نه تنها به کم شدن تعداد متکدیان کمکی نکرده بلکه باعث سرازیر شدن گدایان به شهر ملارد نیز گردیده است. کم نیستند انسانهای محترم وآبرومندی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه می دارند وآبرویشان را حفظ می کنند ولی در عین حال از بخشش همنوعانشان محروم هستند. پس بیاید این بار قبل از آنکه دست در جیبمان کنیم وبه گدایان خیابانی کمک کنیم به این موضوع بیندیشیم که آیا در بین آشنایان وخویشاوندان ویا همسایگان ، مسکین آبرومندی نیست که این پول را به آنها برسانیم. با ین کار نه تنها از پدیده شوم تکدی گری وگداپروری جلوگیری می کنیم بلکه می توان چهره زشت فقر را نیز از جامعه بزداییم.
فخرالدین آیینه وند دبیر سرویس اجتماعی